Ümmü Eymen: 'Allah, Başlayanı Affetmez'

Mart 2025'te, kıyı katliamlarından birkaç gün sonra, sosyal medyada hiçbir şeye benzemeyen bir video yayıldı.

Bir kadın. Etrafında silahlı adamlar.

Oğullarını öldürmüşlerdi.

Kaçmadı.

Onlara doğru yürüdü.

Ümmü Eymen, yerinden kımıldamayan bir dağ gibi dikiliverdi önlerinde. Onlara, yanlarında tek bir yaş dökmeyen gözlerle baktı —çünkü kimi acılar gözyaşından büyüktür; kimi onurlar da yıkılmış görünmeye gelmez.

Başını kaldırıp dedi ki:

"Allah sizi affetmez."

Biri iki adım geri çekildi. Silah onun elindeydi, Ümmü Eymen'in değil —ama sesindeki bir şey onu ürküttü. Karşısına çıkılmayı beklemiyordu; şaşkın bir sesle sordu:

"Bunlar senin oğulların mı?"

"Evet. Bunlar benim oğullarım."

Başka bir şey söylemedi. Söylemesine gerek yoktu.

Bir diğeri bağırdı; ağzını açtığı andan itibaren yitirdiği bir şeyi geri almaya çalışarak:

"Her Nusayrî'yi ezip geçeceğiz!"

Ona baktı. Gözlerinde korku yoktu.

"Ezip geç. Buyur, ezip geç."

Sonra, bilmediği bir şeyi bilen birinin sükûnetiyle ekledi:

"Ama Allah, başlayanı affetmez. Başlayan biz değildik."

"Sünnilere karşı savaşıyorsunuz!"

"Hayır. Siz başarısız oldunuz."

İki kelime. Bağırmadan, yalvarmadan, yapmadığı bir şey için özür dilemeden.

"Siz hainsiniz!"

"Hayır. Biz ihanet etmedik."

Silahsızdı. Onlar silahlıydı. Kamera karşısına geçmeden birkaç an önce oğullarına ne yapıldığını biliyordu. Yine de onlardan biri bir suçlama fırlattığında, onu sesini yükseltmeden, sarsılmadan, bir iki kelimeyle yüzüne geri çevirdi.

Onlarla tartışmıyordu.

Onlara karşı tanıklık ediyordu.

Adı Ümmü Eymen'dir.

Oğullarını kaybetmiş, katillerinin karşısına tek bir an başını eğmeden dikilen bir anne.

Allah, başlayanı affetmez.

Ve Ümmü Eymen ayağa kalktı, bunu onların yüzüne söyledi.